ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್: ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳನ್ನೇ ಶತ್ರುವಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಅದೃಶ್ಯ ಬಲೆ

ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ನಮ್ಮ ಗಮನ?

ನೀವು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವಾಗ ಒಬ್ಬರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಆ ಡೈಲಾಗ್ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ವಾ?” ಆದರೆ ನಿಮಗೆ ಆ ಡೈಲಾಗ್ ಯಾವುದು, ಅದು ಯಾವಾಗ ಬಂತು ಎಂಬುದೇ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಅನುಭವ ನಿಮಗೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೋ ಬೇರೆಡೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಮಾತು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ “ಇದು ಸರಿ ತಾನೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನಿಮಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ.

ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೀರಿ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು, ಗಮನ, ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ಎಲ್ಲೋ ಬೇರೆಡೆ ಹರಿದುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ – ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆನೀರು ಸಿಕ್ಕ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹರಿಯುವಂತೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಒಂದೇ ಪದ – ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಗಮನ ಭಂಗ, ಚಿತ್ತ ಭ್ರಂಶ ಅಥವಾ ಚಿತ್ತ ಭ್ರಮಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು.

ಈ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳೇ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರುವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗದಂತೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದರೆ, ಆಗ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಲೇಖನದ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರುವಾಗಿದ್ದ ಮೆದುಳನ್ನೇ ನಿಮ್ಮ ಆಯುಧವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ.

ಗಮನ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಆಘಾತಕಾರಿ ಅಧ್ಯಯನ

ಅಮೆರಿಕದ ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಶನ್‌ನ ಸಂಶೋಧನಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಡಾ. ಗ್ಲೋರಿಯಾ ಮಾರ್ಕ್ ಅವರ ಅಧ್ಯಯನ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಬರೋಬ್ಬರಿ 20 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ – ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಒಂದು ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ನ ಮೇಲೆ ಸರಾಸರಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು.

2004ರಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸಿದಾಗ, ಜನರು ಒಂದು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುಮಾರು 150 ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳ ಕಾಲ (ಅಂದರೆ 2.5 ನಿಮಿಷ) ಫೋಕಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 2012ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಇದೇ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದಾಗ, ಈ ಫೋಕಸ್‌ನ ಅವಧಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಸುಮಾರು 75 ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳಿಗೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಎಂಟೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ಗಮನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದುಹೋಗಿತ್ತು. 2024ರಲ್ಲಿ ಈ ಅವಧಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇಳಿದು ಕೇವಲ 47 ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಅಂದರೆ 20 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜನರ ಸರಾಸರಿ ಗಮನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಕುಸಿದಿದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಏನು? ಮತ್ತೆ ಅದೇ – ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್. ಯಾರೋ ಬಂದರು, ಏನೋ ಶಬ್ದವಾಯಿತು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕಾಣಿಸಿತು, ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬಂತು, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ತಟ್ಟನೆ ಸುಳಿದುಹೋಯಿತು – ಹೀಗೆ ಗಮನ ಭಂಗಕ್ಕೆ ಹತ್ತಾರು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಸಂಗತಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇವೆ.

ಇದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ – ಇಡೀ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ. ಭಾರತೀಯರ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಟೈಮ್ ಜಾಗತಿಕ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತುರ್ತಾಗಿ ಪರಿಹರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಗಮನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕುಸಿಯುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂದರೇನು? ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಷನ್ ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ

ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವುದು, ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡುವುದು, ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ “ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್” ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇವು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಬಳಸುವ ಉಪಕರಣಗಳಷ್ಟೇ (ಟೂಲ್ಸ್). ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂಬುದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಒಂದು ವಿಚಾರ. ನೀವು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಿಯಕರ/ಪ್ರಿಯತಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೂ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗಬಹುದು. ಅಂದರೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂದರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಸ್ತು ಅಲ್ಲ, ಇದು ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಸಾಗುವ ತಪ್ಪು ದಿಕ್ಕು.

“ಇನ್‌ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟಬಲ್” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದ ಲೇಖಕ ನಿರ್ ಇಯಾಲ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಗುರಿ ಅಥವಾ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ದೂರ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಎಲ್ಲವೂ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಪದಗಳಿವೆ – ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಷನ್ ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್. ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಅಥವಾ ಗುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಷನ್ ಆಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ದೂರ ಸೆಳೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ದಿನವಿಡೀ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ರಾತ್ರಿ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಟಿವಿ ಅಥವಾ ಒಟಿಟಿ ನೋಡಿದರೆ, ಅದು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಅಲ್ಲ – ಏಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ನೀವು ಮೊದಲೇ ಯೋಜಿಸಿರುತ್ತೀರಿ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅಥವಾ ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ಯೋಜನೆಯಂತೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ಸಹ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿ ಯೋಜಿಸದೆ, ಓದಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬರೀ ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು ಖಂಡಿತ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೋ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ನಾವು ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂಬ ಬಲೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಅನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ, ಮೊದಲು ಅದು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ರೋಗ ಪತ್ತೆಯಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ – ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ “ನಾನು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನೋಡಿ” ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆಯದೇ ವೇಷ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದ ನಂತರವಷ್ಟೇ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು. ಈ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಮೂರು ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬರುತ್ತದೆ: ಒಂದು ಬಾಹ್ಯ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್, ಎರಡನೆಯದು ಆಂತರಿಕ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್, ಮೂರನೆಯದು ಅಟೆನ್ಶನ್ ಸ್ವಿಚಿಂಗ್ (ಗಮನ ಬದಲಾವಣೆ). ಈಗ ಇವುಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ನೋಡೋಣ.

ಬಾಹ್ಯ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್: ಥಾಟ್ ಲೂಪ್ ಮತ್ತು ಡೋಪಮಿನ್ ಲೂಪ್

ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬರುವ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಧಗಳಿವೆ ಎಂದು ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ – ಒಂದು ಥಾಟ್ ಲೂಪ್ (ಯೋಚನಾ ಚಕ್ರ), ಇನ್ನೊಂದು ಡೋಪಮಿನ್ ಲೂಪ್ (ಆನಂದದ ಚಕ್ರ).

ಥಾಟ್ ಲೂಪ್ (ಯೋಚನಾ ಚಕ್ರ)

ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ಗೆ ಎಷ್ಟು ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ಗಳು ಬರುತ್ತವೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನೀವು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗುತ್ತೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇವಲ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನಾ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಂದು ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಯೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ – ಯಾವ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಇರಬಹುದು, ಯಾರು ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿರಬಹುದು, ಏನಂತ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವುದು ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆ ಚಕ್ರದಂತೆ ಸುತ್ತು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸ ನಿಂತು, ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತೀರಿ.

ಅಮೆರಿಕದ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ತಜ್ಞರು ನಡೆಸಿದ ಅಧ್ಯಯನದ ಪ್ರಕಾರ, ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಒಮ್ಮೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆದರೆ, ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಸಾಧಿಸಲು ಸುಮಾರು 23 ನಿಮಿಷ 15 ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳಷ್ಟು ಸಮಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ 10 ಬಾರಿ ಗಮನ ಅತ್ತಿತ್ತ ಕದಲಿದರೂ ಸಹ, ಅದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳ ಸಮಯ ಪೋಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ಅಧ್ಯಯನ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಇವತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಬೇಕು, ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಟು-ಡು-ಲಿಸ್ಟ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತವರಿಗೂ ಸಹ ಈ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಥಾಟ್ ಲೂಪ್ ದೊಡ್ಡ ಅಡಚಣೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಡೋಪಮಿನ್ ಲೂಪ್ (ಆನಂದದ ಚಕ್ರ)

ಕೆಲಸ ಅಥವಾ ಓದಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಬಾರದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ, ನಾವು ಏಕೆ ಪದೇಪದೇ ಫೋನ್ ನೋಡುತ್ತೇವೆ? ನಮ್ಮ ಮೆದುಳು ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನೇಕೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ? ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇನ್ನೊಂದು ಚಕ್ರ – ಡೋಪಮಿನ್ ಲೂಪ್. ಇದರ ಹಿಂದೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಆಧಾರವಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರ ಮೆದುಳು ಮಜಾಪ್ರಿಯ – ಅದಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆನಂದ ಬೇಕು.

2016ರಲ್ಲಿ ಜಾನ್ ಹಾಪ್ಕಿನ್ಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದವರು ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸಿದರು. 20 ಜನರಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾರ್ಯ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಕೆಂಪು ವಸ್ತು ಹುಡುಕಿದರೆ ಒಂದೂವರೆ ಡಾಲರ್ ಬಹುಮಾನ, ಹಸಿರು ವಸ್ತು ಹುಡುಕಿದರೆ ಕೇವಲ 25 ಸೆಂಟ್ (ಡಾಲರ್‌ನ ಕಾಲು ಭಾಗ) ಬಹುಮಾನ ಎಂದು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಂಪು ವಸ್ತುಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹುಡುಕಿದರು. ಈ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಆ ಜನರ ಮೆದುಳಿಗೆ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿತು. ನಂತರ ಬಹುಮಾನ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೂ ಸಹ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ವಸ್ತು ಕಂಡಾಗ ಆ ಜನರಿಗೆ ಒಳಗಿಂದ ಆನಂದದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಕೆಂಪು ವಸ್ತು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಮೆದುಳು ಡೋಪಮಿನ್ (ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಹಾರ್ಮೋನ್) ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದೇ ವಿಚಾರ ನಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೀಲ್ಸ್, ಮೆಸೇಜ್ ನಿಮಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಸಂಬಳ ಜಮಾ ಆದ ಸಂದೇಶ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಆಫರ್‌ನ ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಿ ಮೆದುಳು ಡೋಪಮಿನ್ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮೆದುಳು ಮೊಬೈಲ್ ಜೊತೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನೆ ಎಂದು ಮೆದುಳಿಗೆ ಅನಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ – ಹಿತಕರ ಅನುಭವ ಎಂದು ಮೆದುಳು ಭಾವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನೀವು ಮೊಬೈಲ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಮೆದುಳು ಮತ್ತೆ ಡೋಪಮಿನ್ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ನಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಖುಷಿಯನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮೆದುಳು, ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನ ಬಾಹ್ಯ ಕಾರಣ.

ಆಂತರಿಕ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್: ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ವಿಧಗಳು

ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬರುವ ಕಾರಣಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಕೂಡ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮೂರು ವಿಧಗಳಿವೆ – ದೈಹಿಕ ನೋವು, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೋವು, ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸಗಳು.

ದೈಹಿಕ ನೋವು

ನಿಮ್ಮ ತಲೆ, ಹೊಟ್ಟೆ, ಕೈ-ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೋವಿದ್ದರೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ದೇಹ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಫೋಕಸ್ ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳು ದೈಹಿಕ ನೋವಿನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೋವು

ಕೆಲವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಸದೃಢರಾಗಿದ್ದರೂ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೋವು ಅವರನ್ನು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮ, ಓದು, ಕೆಲಸ, ವ್ಯಾಪಾರ – ಈ ರೀತಿಯ ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆದ ನೋವುಗಳು ಅವರ ಗಮನವನ್ನು ಪುನಃ ಆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸಗಳು

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪೂರ್ಣ ಉಳಿದ ಕೆಲಸಗಳೂ ಸಹ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಯಾರಿಗೋ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಏನೋ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಯಾವುದೋ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೆ – ಇವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ವಿಳಂಬ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ಈ ಅಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸಗಳು ಆಗಾಗ ನೆನಪಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಇವು ಬ್ರೌಸರ್‌ನ ಬಹು ಟ್ಯಾಬ್‌ಗಳಂತೆ ಬ್ಯಾಕ್‌ಗ್ರೌಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ; ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಮಲ್ಟಿಟಾಸ್ಕಿಂಗ್ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ

ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ “ನಾನೊಬ್ಬ ಸೂಪರ್ ಹೀರೋ, ಒಂದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಎರಡೆರಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಓದುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ 2010ರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಯೂಟಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದವರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಯೋಗದ ಪ್ರಕಾರ, 200 ಜನರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಐದೇ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. 200ರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 5 ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಬಹುತೇಕ ಜನರು “ನಾನು ಮಲ್ಟಿಟಾಸ್ಕ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೊರಟಾಗ, ಬಹುತೇಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಆಗಿಯೇ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕೆಲಸಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವ ಬದಲು, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದರೆ ಮೆದುಳು ಎರಡೂ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಎರಡೂ ಕೆಲಸಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ.

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನ ಪರಿಣಾಮಗಳು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಈ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸೋಣ. ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ನಿಮ್ಮ 20-25 ನಿಮಿಷಗಳ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಕದಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಇಂಥ ಗಮನ ಭಂಗಗಳಾದರೆ, ಇಡೀ ದಿನದ ಉತ್ಪಾದಕತೆ (productivity) ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಂತೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರ – ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಓದುವಾಗ ಪದೇಪದೇ ಫೋನ್ ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ, ಓದಿದ್ದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನ ಪರಿಣಾಮ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ. ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಇರುವುದು, ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಇರುವುದು – ಇವೆಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಎದುರಿಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಾವು ಮುಖ್ಯರಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ, ಇದು ಕ್ರಮೇಣ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿಸಬಹುದು.

ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೂ ಇದರ ಪ್ರಭಾವ ಇದೆ. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಾ ಇರುವುದರಿಂದ, ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಾಗದೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಕೊರತೆ, ಒತ್ತಡ, ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆತಂಕಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. “ನಾನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಮಯ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದೆ, ಆದರೆ ಏನೂ ಮುಗಿಸಲಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಭಾವನೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ದೀರ್ಘಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ.

ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದೆ?

ಪ್ರಸ್ತುತ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಿದೆ – ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಆ್ಯಪ್‌ಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸುವ ಕಂಪನಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಎಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಳಕೆದಾರರನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಆ್ಯಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ (infinite scroll), ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಪ್ಲೇ (autoplay), ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬ್ಯಾಡ್ಜ್‌ಗಳು – ಇವೆಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ಡೋಪಮಿನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಆ್ಯಪ್‌ಗೆ ಎಳೆದು ತರುವಂತೆ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ “ಸ್ಲಾಟ್ ಮೆಷಿನ್” ಮಾದರಿ – ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ಏನಾದರೂ ಹೊಸ, ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ವಿಷಯ ಸಿಗಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಡೋಪಮಿನ್ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಪ್ರತಿಫಲದ (variable reward) ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಜೂಜಿನಂತೆಯೇ ಆ್ಯಪ್‌ಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ – ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಷ್ಟೇ ನಾವು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುವಂತೆ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಶಾರ್ಟ್ಸ್ ಮತ್ತು ರೀಲ್ಸ್‌ನಂಥ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವೀಡಿಯೋಗಳು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇವು ಕೆಟ್ಟವು ಎಂದೇನಲ್ಲ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯ ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ – ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ (long-format) ವೀಡಿಯೋಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖನಗಳು ಮಾಡಬಲ್ಲವು. ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ, ಜನರ ಗಮನಾವಧಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ, ದೀರ್ಘವಾದ, ಆಳವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಓದುವ/ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಸಾರಾಂಶ

ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂದರೇನು, ಅದು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಿದೆ, ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಷನ್ ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು, ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಷ್ಟು ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಬಾಹ್ಯ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನ ಥಾಟ್ ಲೂಪ್ ಮತ್ತು ಡೋಪಮಿನ್ ಲೂಪ್, ಆಂತರಿಕ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನ ದೈಹಿಕ ನೋವು, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೋವು ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸಗಳು, ಹಾಗೂ ಮಲ್ಟಿಟಾಸ್ಕಿಂಗ್ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆವು.

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ವಿನ್ಯಾಸ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಅದನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಚಕ್ರದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಿಮ್ಮ ಗಮನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ನಿಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತಿರುವ ಅದೃಶ್ಯ ಶತ್ರು

ಪರಿಹಾರದ ಹಾದಿ: ಉತ್ತರ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ

ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಗಮನ ಭಂಗದ ಮೂಲ ಎಂದರೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ. ಇವು ಒಂದು ಚಾಕುವಿನಂತೆ – ತರಕಾರಿ ಕತ್ತರಿಸಲೂ ಬಳಸಬಹುದು, ಬೇರೆಯದಕ್ಕೂ ಬಳಸಬಹುದು. ಯಾವಾಗ, ಯಾವುದಕ್ಕೆ, ಎಷ್ಟು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್-ಮುಕ್ತ ಜೀವನ ಬೇಕೋ, ಅಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನೀವು ಇವುಗಳನ್ನು ಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ ಒಳಿತು. ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂಬ ಕಳ್ಳ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಬರದಂತೆ, ನಾವು ಮನೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಟ್ರಿಗರ್‌ನ ಮೂಲ ಹುಡುಕಿ, ಅದನ್ನೇ ನಿಗ್ರಹಿಸಿ

ಮೊದಲು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಇದು – ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ಗೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಥಾಟ್ ಲೂಪ್, ಡೋಪಮಿನ್ ಲೂಪ್, ದೈಹಿಕ ನೋವು ಅಥವಾ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೋವು – ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಬಹುದು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಮೊದಲು ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಬೇಕು. ಉತ್ತಮ ಆಹಾರ ಸೇವನೆ, ನಿಯಮಿತ ವ್ಯಾಯಾಮ ಇವು ಸಹ ಹಲವರಿಗೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಮದ್ದಾಗಬಹುದು.

ಒಂದುವೇಳೆ “ನಾವು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಫಿಟ್ ಆಗಿದ್ದೇವೆ, ನಮಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಅನಿಸಿದರೆ, ದಿನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಮತ್ತು ಏಕೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು ಆರಂಭಿಸಿ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ಯಾರಿಗೋ ಕರೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೀರಿ, ಆದರೆ ಕರೆ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಯಾವುದೋ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ನೋಡುತ್ತಾ 10-15 ನಿಮಿಷ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಮೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ:

1. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆ?
2. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?
3. ನಾನು ಎಷ್ಟೊತ್ತು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆದೆ?

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆದಾಗಲೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡು, ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿ. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮ ಜಾಗೃತಿ (alertness) ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಅರಿವು (consciousness) ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೇ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿ

ಅಮೆರಿಕದ ಸೋಶಿಯಲ್ ಸೈಂಟಿಸ್ಟ್ ಬಿ.ಜೆ. ಫಾಗ್ ಅವರು ಬರೆದ “ಟೈನಿ ಹ್ಯಾಬಿಟ್ಸ್” ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರಕಾರ, ಮನುಷ್ಯರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವರ್ತನೆಗೂ ಮೂರು ಅಂಶಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ – ಪ್ರೇರಣೆ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಮತ್ತು ತ್ವರಿತ ನಿರ್ಧಾರ (trigger). ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ಒಂದು ದೂರದ ಬೈಕ್ ರೈಡ್‌ಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ – ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಬೈಕ್ ರೈಡ್ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿ/ನೋಡಿ ಬಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಬೇಕು, ಮತ್ತು ರೈಡ್ ಮಾಡಲು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಬೈಕ್ ಎಂಬ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರಬೇಕು. ಈ ಎರಡೂ ಇದ್ದರೆ, ಮನಸ್ಸು ತಡಮಾಡದೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಸಹ ಇದೇ ರೀತಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸುಸ್ತು, ಬೇಸರ, ನೋವು, ಮೆದುಳಿನ ಅಭ್ಯಾಸ – ಇವು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗಲು ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಈ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ – “ತಗೋ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕೆಲಸ ಎಂದರೆ – ಮೊಬೈಲ್ ಎಂಬ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೇ ದೂರ ಇಡುವುದು.

ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕು?

ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಒಂದು ರೀತಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇದ್ದಂತೆ, ಒಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ ಇದ್ದಂತೆ. ಆದರೆ ಜನರು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ದೀಪಾವಳಿಯ ಪಟಾಕಿಗೆ ಬಳಸುವಂತೆ, ಕೇವಲ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ, ಅನಗತ್ಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಡಿಸ್ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಬಾರದು, ತುರ್ತು ಸಂವಹನ ಬೇಕು ಎಂದಾದರೆ, ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ (ಬೇಸಿಕ್) ಫೋನ್ ಸಾಕಾಗಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕು ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್, ದಿನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದರೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೀವು ಯೋಜಿಸಬಹುದು. ಕೆಲಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಬಳಸಿದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಆ್ಯಪ್ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ಇರುವ ಆ್ಯಪ್‌ಗಳಿಗೂ ಸಹ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಆನ್ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಒಂದೆರಡು ಆ್ಯಪ್‌ಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬೇರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಆನ್ ಇಡಬೇಡಿ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಬೇರೆಬೇರೆ. ನೀವು ಸ್ವತಃ ಯೋಜಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು – ದಿನಕ್ಕೆ ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಬೇಕು? ಎಂಟು ಗಂಟೆ ಬೇಕಾ, ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ ಬೇಕಾ, ಹತ್ತು ಗಂಟೆ ಬೇಕಾ? ಉಳಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಬರಬಹುದು – ಬೇಸಿಕ್ ಫೋನ್ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಆಗಿ ಆಫೀಸ್‌ನ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಂವಹನ ಮಾಡಬೇಕಾದಾಗ ಏನು ಮಾಡುವುದು, ಬೇಸಿಕ್ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ – ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಅಥವಾ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತುರ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವಹನ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನ (device) ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪ್ರತಿ ಸ್ಥಳಕ್ಕೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು, ಜೇಬಿನಿಂದ ಪದೇಪದೇ ತೆಗೆದು ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಬ್ಯಾಗ್‌ನಿಂದ ತೆಗೆಯಬೇಕು, ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮಡಚಿ ಇಡಬೇಕು – ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಫ್ರಿಕ್ಷನ್ (ಅಡಚಣೆ) ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಫ್ರಿಕ್ಷನ್ ಸ್ವತಃ ಒಂದು ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಗೋಡೆಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ – ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್‌ನಂತೆ ಗಾಜು-ಲೋಹದ ತುಣುಕನ್ನು ಜೇಬಿನಿಂದ ತೆಗೆದು, ಬಳಸಿ, ಮತ್ತೆ ಹಾಕುವಷ್ಟು ಸುಲಭ ಇದು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಫೋಕಸ್ ಸಮಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ

ಈ ರೀತಿ ನಿಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು (setup) ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಜೊತೆಗೆ, ಕನಿಷ್ಠ 30 ನಿಮಿಷಗಳಾದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವುದು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು – ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ಸಹ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. 30 ನಿಮಿಷಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಒಂದು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು. ಒಂದು ಗಂಟೆ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಐದು ನಿಮಿಷ ಬೇರೆ ಏನಾದರೂ ಯೋಚಿಸುವುದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟ್ರೆಚಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದು, ಸ್ವಲ್ಪ ವಾಕ್ ಮಾಡಿ ಬರುವುದು, ಆಗ ಬೇಕಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಫೋನ್ ನೋಡುವುದು – ಇಂಥ ಒಂದು ಸಮತೋಲಿತ ವಿಧಾನವನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸಬಹುದು.

ಈ “ಕೆಲಸ-ವಿಶ್ರಾಂತಿ” ಚಕ್ರ ಕ್ರಮೇಣ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ಒಂದು ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಾಧನೆಯ (achievement) ಭಾವನೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಾಧನೆಯ ಭಾವನೆಯೂ ಸಹ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಡೋಪಮಿನ್ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ – ಇದು ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುವಂಥದ್ದು.

ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಿ

ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು, ಕೆಲ ವಸ್ತುಗಳು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳು ನಿಮ್ಮ ಫೋಕಸ್ ಅನ್ನು ಕೆಡಿಸಬಹುದು – ಅಂಥವುಗಳನ್ನು ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿಬಿಡಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುವ ವಸ್ತುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಇರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಯಾರದ್ದೋ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಂಥವರ ಪೋಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ನಿಮಗೆ ಬರದಂತೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಿಬಿಡಿ. ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುವ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು, ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ದೂರವಿರಿಸುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಫೋಕಸ್ ಗಳಿಸಬಹುದು.

ಇಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಚಟಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಂದರೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡುವುದು. ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರ ಸ್ಟೇಟಸ್ ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ – ಪ್ರವಾಸ, ಹೋಟೆಲ್‌ಗೆ ಹೋಗುವುದು, ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವುದು – ಹಿಂದಿನ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ವಂತ ಆನಂದವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ “ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕುವುದೇ” ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಬೇರೆಯವರು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಾವೂ ಹಾಕಬೇಕು, ನಂತರ ಎಷ್ಟು ಜನ ನೋಡಿದರು, ಎಷ್ಟು ಜನ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿದರು ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೂರವಿರುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಸೆಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಅಭ್ಯಾಸ ಬಿಟ್ಟರೆ, ದಿನವಿಡೀ ಸ್ಟೇಟಸ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಮಯ ಪೋಲುಮಾಡುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಲಾರಂಗೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಬೇಡ

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಆದರೆ ಬಹಳ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಸಲಹೆ – ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಅಲಾರಂಗಾಗಿ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಬಳಸಬೇಡಿ. ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು – ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅಲಾರಂ ಸದ್ದಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಆಫ್ ಮಾಡಲು ಫೋನ್ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಒಂದೋ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುತ್ತೀರಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಎಚ್ಚರವಾದ ತಕ್ಷಣ ಫೋನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ದಿನದ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ – ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸಂಪರ್ಕ ಇಲ್ಲದ, ಸಾಧಾರಣ 2ಜಿ ಬೇಸಿಕ್ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಆಗ ಅಲಾರಂ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಅಲಾರಂ ಆಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ – ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆ್ಯಪ್ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕರೆ ಇದ್ದರೆ ಅದು ರಿಂಗ್ ಆಗುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು, ದಿನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬೇಡವೆಂದರೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಗಂಟೆ ಬಡಿಯುವ ಅಲಾರಂ ಗಡಿಯಾರವನ್ನೂ ಬಳಸಬಹುದು.

ಒಂದು ಅಧ್ಯಯನದ ಪ್ರಕಾರ, ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ದೂರ ಇಟ್ಟರೂ ಸಹ, ಗಮನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 26% ಹೆಚ್ಚಳ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದೊಂದೇ ಅಂಶ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್‌ನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಬಲಶಾಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ – ಫೋನ್ ಆನ್ ಆಗಿ ಬಳಸದೆ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಅದು ಕಣ್ಣೆದುರು ಇರುವುದೇ ನಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವಿಧಾನಗಳು

ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮನೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಕೆಲ ಸರಳ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಹುದು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ದಿನದ ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು “ಡೀಪ್ ವರ್ಕ್” (ಆಳವಾದ, ಏಕಾಗ್ರತೆ ಬೇಡುವ ಕೆಲಸ) ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಆ ಕೆಲಸಗಳಿಗಾಗಿ ದಿನದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡಬಹುದು – ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಸಮಯ ಈ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಮೆದುಳು ಆಗ ಹೆಚ್ಚು ಚುರುಕಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಗದ್ದಲಗಳೂ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತವೆ.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ, ಅನಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಿಲ್ಲದಂತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಕಣ್ಣೆದುರು ಇದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಬಳಸದಿದ್ದರೂ ಗಮನ ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಬೇರೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಉತ್ತಮ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, “ಟೈಮ್ ಬ್ಲಾಕಿಂಗ್” ಎಂಬ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಹುದು – ದಿನದ ಪ್ರತಿ ಗಂಟೆಗೂ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸುವುದು. ಇದರಿಂದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ “ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು” ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ.

ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಆ್ಯಪ್‌ಗಳ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ, ಬದಲಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು-ಮೂರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಮೇಲ್, ಮೆಸೇಜ್‌ಗಳನ್ನು ಚೆಕ್ ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ಗೂ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?

ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೂರ ಇಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಡದೆ, ಬೇರೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಒಂದು ಸರಳ ಆದರೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅಭ್ಯಾಸ. ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವಾಗ, ಸಂಗಾತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಪೂರ್ಣ ಗಮನವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡುವುದು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಲಹೆ ಎಂದರೆ – ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯವನ್ನು “ಫೋನ್-ಮುಕ್ತ ಸಮಯ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು – ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ಊಟದ ನಂತರ ಒಂದು ಗಂಟೆ, ಅಥವಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಮೊದಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಆಟವಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುವುದು ಕುಟುಂಬದ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಪ್ರಯೋಜನಗಳು: ಗಮನ ಮರಳಿ ಪಡೆದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಫೋಕಸ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥವು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಕೆಲಸದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ವೇಗ ಎರಡೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಒಂದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ಪದೇಪದೇ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಆಗಿ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮ ಫಲಿತಾಂಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಫೋನ್ ನೋಡುತ್ತಾ, ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಎಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಫೋಕಸ್ಡ್ ಜೀವನಶೈಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಒತ್ತಡ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಸಂಬಂಧಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಪೂರ್ಣ ಗಮನದಿಂದ ಕುಟುಂಬ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆದಾಗ, ಆ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ಗುರಿ ಸಾಧನೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದವರು ತಮ್ಮ ಗುರಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗಬಲ್ಲರು. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ಗಳಿಂದ ದಾರಿ ತಪ್ಪದೆ, ಗುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಮೂಲ ಗುಟ್ಟು.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳೇ ನಿಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಯುಧ

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬೇರೆಬೇರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ, ನಿಮಗೆ ಕಾರ್ಯಸಾಧ್ಯವಾದ ಒಂದೆರಡು ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಏನೆಂದರೆ – ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಇಂದೇ, ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮ ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿ.

ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಎಂಬುದು ಯಾವುದೋ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ ಬರುವ ಶತ್ರುವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡಿ. ಅದು ವೇಷ ಮರೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಎದುರಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಥಾಟ್ ಲೂಪ್, ಡೋಪಮಿನ್ ಲೂಪ್, ದೈಹಿಕ-ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೋವು, ಅಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸಗಳು – ಇವೆಲ್ಲದರ ಅರಿವು ನಿಮಗಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲಿರಿ.

ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸಾಧನ ಮಾತ್ರ – ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಟ್ರಿಗರ್‌ಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕುವುದು, ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಫೋಕಸ್ ಸಮಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುವ ವಸ್ತು-ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ದೂರ ಇರುವುದು, ಅಲಾರಂಗೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಬಳಸದಿರುವುದು – ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸೇರಿ ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರುವಾಗಿದ್ದ ಮೆದುಳನ್ನೇ ನಿಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಆಯುಧವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಷನ್‌ನ ಬಲೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.